Zoals ik op de voorpagina al vertel: ik houd niet van brave plaatjes.
Niet dat ze altijd leading zijn hoor, zeker niet.
Maar voor mij moet fotografie een verhaal vertellen dat voor zichzelf spreekt.
Een gebouw recht fotograferen is op zich al een kunst. Maar een gebouw benaderen vanuit een ander gezichtspunt, spelen met het lijnenspel en de achtergrond… dát vind ik gewoon spannender.
Door die benadering laat ik de kijker nét even langer nadenken. En dus ook langer kijken.
En ik heb ’m al vaker genoemd, maar: wanneer je in zwart-wit fotografie goed kijkt, zie je vanzelf de kleur erin.
Kortom: mij inhuren voor exterieur- of interieurfotografie maakt mij erg blij.
En ja, ik kan ook gewoon rechttoe rechtaan plaatjes schieten.
Het is maar net wat je van me verwacht.
Kom maar op!
EXTERIEUR & ZO...
“Right time, right place!” Ik denk dat ik via de A12 al wel 100 keer voorbij ben gereden met de gedachte “Die moet ik een keer pakken met het mooi licht en vooral bijzondere weersomstandigheden.” Het was koud, nat, inclusief agressief zonnetje. Het was zover. Zeg maar ‘Blik op Blik’, zoiets van “Now I’ve got you, Baby.” Kortom: het ADO Stadion als landskampioen.
“Right time, right place!” Ik denk dat ik via de A12 al wel 100 keer voorbij ben gereden met de gedachte “Die moet ik een keer pakken met het mooi licht en vooral bijzondere weersomstandigheden.” Het was koud, nat, inclusief agressief zonnetje. Het was zover. Zeg maar ‘Blik op Blik’, zoiets van “Now I’ve got you, Baby.” Kortom: het ADO Stadion als landskampioen.