Ik blijf vragen. Altijd. Misschien is het een obsessie, die drang om te voelen wat mijn modellen voelen.
De meesten van hen zijn geen makkelijke praters, maar dat hoeft ook niet. Verhalen hoeven niet zwaar te zijn om binnen te komen.
Het gaat mij om de puurheid. Om wat er écht in dat gezicht zit. Vaak in zwart-wit, omdat kleur soms te veel zegt.
Lees je het beeld goed, dan komt de kleur vanzelf tevoorschijn.
De mannen hieronder dragen hun eigen geschiedenis. Hun blik op de wereld, hun manier van overleven.
Bij de één zie je het trauma in de ogen, bij de ander de berusting.
Allemaal getekend, maar nog steeds mens, in alles wat ze zijn.
DOCUMENTAIRE
De foto’s van Hans, Christopher, Kees, Bob en Felipé maakten deel uit van de Celebrating Photography-expositie, die plaatsvond in Oegstgeest van september 2020 tot en met april 2021.
Na mijn eerste expositie in 2021 kwam er in 2022 een vervolg, opnieuw in Oegstgeest.
De mensen die ik voor deze serie portretteerde, kregen allemaal hetzelfde uitgangspunt mee: “Even los van de waan van de dag.”
Gewoon… niets. Een klein moment voor jezelf, weg van de constante haast van iedereen om je heen.
Deze twee foto’s ademen precies die berusting.
Sven — die normaal gesproken het hele jaar de wereld overvliegt — en mevrouw Yildiz, die in haar meestal drukke supermarkt een zeldzaam stukje rust weet te vangen.