WAT DOE IK ALLEMAAL
Documentaire portretten
Ik blijf altijd zoeken. Ik blijf altijd vragen. Het is bijna een obsessie: voelen wat degene tegenover me voelt. Dat klinkt simpel, maar vaak zijn het geen makkelijke praters. En dat hoeft ook niet.
Niet ieder verhaal hoeft zwaar te zijn. Waar het mij om gaat, is de puurheid in beeld. Meestal in Fine Art zwart-wit. Want lees je een beeld écht goed, dan zie je vanzelf de kleur erin.
Misschien iets voor jou?
Eerlijk beeld, sterk effect
Het is niet allemaal zwart-wit. ‘Tutti Colori’ kan ik ook prima handelen. Kleur met een zorgvuldige scherptediepte geeft zakelijke portretten een extra laag: meer persoonlijkheid, meer overtuigingskracht.
Maar er blijft altijd iets rauws in. Vaak gebeurt dat in spontane settings, waar ik van de opdrachtgever alle vrijheid krijg. Dat betaalt zich meestal uit: het resultaat voelt eerlijker, sterker — en ja, vaak leidt dat ook nog eens tot meer omzet.
Motion is leading
Het is maar hoe je het bekijkt. Jarenlang heb ik ertegenaan gehikt of ik het überhaupt wel wilde. Pas rond 2010 vond ik de kwaliteit goed genoeg. Nu, anno 2025, weten we niet beter.
Bedrijfsfilms, documentaires, combinaties met podcasts — het is allemaal langsgekomen. Talloze opdrachten verder weet ik waar mijn hart ligt: bij de docu’s. Dus kom maar op.
Wanneer lijnen gaan leven
Ik hou niet van brave plaatjes waar alles netjes recht staat. Veel te saai. Geef mij maar een gebouw dat een beetje schuurt, waar de lijnen scheef door je beeld lopen en de achtergrond meedoet alsof ’ie mee wil spelen. Dáár zit de energie.
Zwart-wit maakt het nog intenser. Dan zie je oud en nieuw in elkaar grijpen, alsof de stad zelf even z’n tanden laat zien. Dat vind ik spannend om vast te leggen.
Business as usual
Naast portretten schiet ik ook bedrijfsfotografie. Geen gelikte stockbeelden, maar gewoon laten zien hoe het er écht aan toe gaat. Hoe processen lopen, waar de kennis zit, en wie het werk maakt.
Dat kan strak en zakelijk, maar vaak werkt het beter om losser te kijken. Een beetje dynamiek erin,
een onverwachte hoek — en ineens krijgt zelfs de meest saaie werksituatie karakter en geloofwaardigheid. Dan gaat een stilstaand beeld pas echt leven.
Radio op afroep: RETRO REVERB
Weet je, ondanks dat ik m’n leven lang met beeld werk, blijft één ding voor mij de ultieme uitvinding: de radio.
Alleen… nu in een nieuw jasje — de podcast. Of beter gezegd, zoals ik het noem: Radio op Afroep! Tijdens de oorlog was de radio een levenslijn. Nu, tachtig jaar later, is ’ie er nog steeds. Alles kwam en ging — tv, film, social media — maar de radio? Die bleef. Alleen z’n vorm veranderde. Ik was als kind al gek op radio. En anno 2025 nog steeds.
Met dat verschil dat ik nu zelf bepaal wanneer ik luister. SNEL NAAR RETRO REVERB
Hier is het allemaal begonnen: fotografie. Als jochie van tien stond ik al in de donkere kamer fotootjes af te drukken. Vergrotingskoker, flauw geel licht, drie bakken met chemie — ontwikkelaar, stopbad, fixeer. En dan nog een bak spoelwater erachteraan. Wat een gedoe. Maar uiteindelijk is daar wel de basis gelegd waar ik nog steeds op teer.
Het sterkste beeld dat ik heb uit die tijd? De keuze van papier. Met name barietpapier. Dik als karton en het stond al krom nog voor de doos open was. Wanneer ik het canvas van de glansdroger losmaakte, rolde de kartondikke foto eraf als een wc-rolletje dat z’n eigen weg koos. Onwillig papier noem ik dat. Voor mij was dat ‘Papier met een Ziel’. Pure magie!
Fast forward, meer dan vijftig jaar verder. Ik heb veel gezien, veel gemaakt, veel beleefd. Klaar? No way! Van fotograaf en grafisch ontwerper ging het vanzelf richting film en uiteindelijk podcast. En eerlijk: vooral daar ligt nu m’n hart — Radio op Afroep. Een prachtige combinatie met fotografie en film.Let wel: ik hoorde bij de eerste generatie die de Apple Macintosh in Nederland zag binnenrollen. Voor mij was de Mac SE een ware toverdoos. Ineens kon je ideeën direct vertalen naar beeld. Maar gelukkig hoor ik ook nog bij die club die vindt dat je gewoon moet beginnen met een A4’tje en een potlood. Alles van scratch af aan. Zo simpel is het.
TOEVAL BESTAAT NIET
Het moet rond 1980 zijn geweest dat ik met mijn toenmalige vriendin Marijke door de Langestraat in Alkmaar liep, richting de Gewelfde Stenenbrug. Ons gesprek ging over hoe ik mijn carrière voor me zag. Zonder na te denken zei ik: “Op mijn 38e wil ik financieel onafhankelijk zijn.” Waarom ik 38 zei? Geen idee meer. Er zal vast wel een voorbeeld of reden zijn geweest, maar die is me nu ontschoten.
Die 38 werd het overigens niet. Het werd twee jaar later, in 1997, toen ik veertig werd. Door het wegvallen van de organisatie waar ik werkte, stond ik ineens op straat. Dat was de keerzijde. De meevaller: er waren meteen een paar opdrachtgevers die met mij verder wilden. En zo werd mijn eigen studio een feit.
Omdat de tijd sneller tikte dan ik kon handelen en ik snel een naam nodig had, werd het D-Signs – Studio voor conceptuele vormgeving en fotografie. Niet de beste naam, wel meteen veel werk. Nu, 28 jaar later, bestaat D-Signs BV nog steeds als fundament onder mijn bedrijf, dat inmiddels de naam JOB HENDRIKS Beeldmarketing draagt.
En de routines? Die zijn grotendeels hetzelfde gebleven. Alleen: sinds ruim vijftien jaar ook met film, en sinds 2022 met podcasten erbij. Zó leuk allemaal.
Ik werd eens uitgenodigd door een ondernemer met de woorden: “Kom eens langs voor een goede kop koffie-strategie.”Hij hoopte daarmee een langdurige samenwerking binnen te halen. Bakken werk zouden er aankomen, zo klonk het.
Al snel bleek dat ons gesprek vooral draaide om zijn product dat hij mij wilde aansmeren. Dat viel nogal tegen. Alsof dat nog niet genoeg was, vond hij zichzelf óók nog een begenadigd fotograaf. Het werd dus een eenrichtingsverhaal. Heel onhandig als je Hendriks uitnodigt.
En die koffie? Hij gooide er bij zichzelf een scheut melk doorheen. Zo zonde, want dan blijft er van een goede strategie in mijn beleving weinig meer over. Ik hou van de puurste vorm: zwart!
Je begrijpt, met deze ondernemer is het niks geworden. Hij wilde dat ik er flink wat melk doorheen roerde. Dat is net zoiets als water bij de wijn doen — altijd een verkeerde start als het om duurzame relaties gaat. Houd het puur. Dáár verdien je respect mee.
